Mijn leven met MS: spannende week

Elk jaar is er hier een standaard stressweek: die tussen de MRI van mijn hersenen en het gesprek over de resultaten met de neuroloog. Ik leid namelijk aan MS (multiple sclerose) en mits ik niet alle opstoten zelf opmerk, moet ik elk jaar onder de scanner om mijn ziekte op te laten volgen door de specialist. Ik kreeg mijn diagnose 4,5 jaar geleden (daar ooit nog eens een uitgebreid verslag over), deed kort na elkaar een aantal opstoten die mijn evenwicht beschadigde (alleen bij yoga en rondjes draaien heb ik daar last van), een permanente tinnitus en een  extreme vermoeidheid die mijn leven heel erg beperkt. Maar de laatste 4 jaar is alles ongeveer stabiel, en dat is echt heel belangrijk bij een chronische degeneratieve ziekte (beter wordt het niet, slechter waarschijnlijk wel, alleen moeten we proberen, met medicatie, veel rust en voldoende beweging, om die evolutie zo traag mogelijk te houden.) Morgenochtend zal ik dus weer een paar uur peentjes zweten, en hopelijk valt er niks te melden. 

Gekakel in de tuin

Kleine mus wil al lang een huisdier maar ik was zelf geen huisdierenkind dus hielden we de boot lange tijd af. Maar als enig kind leek een dierenvriendje ons toch een goed idee. En toen ontdekten we dat je kippen ook handtam kan maken en toen gingen we overstag. Kleine mus werd vijf en kreeg 3 kippen. De dieren werden zorgvuldig uitgekozen door kleine mus, die ook hielp met het bouwen van een ren. Langzaamaan wennen we aan elkaar, wroeten de kippen die duidelijk een eigen karakter hebben en al een favoriete plekje in hun ren kozen. Sinds gisteren krijgen ze ook groenten en fruit. De pompoenpitten vielen niet echt in de smaak, peren is precies meer hun ding. Welkom Heidi, knikkerbaan en kippetje vos! 

Herfst

Nu de regen tegen de ruiten klettert en ik uitgeregend thuis kwam van de trip naar school voel ik dat het de tijd is van de herfst. De uren licht nemen af, de kilte trekt naar binnen en de eerste vruchten vallen van de bomen. Al ben ik een zonnekind in hart en nieren, de herfst heeft ook zijn fijne kanten:
- de bomen die verkleuren
- wandelen met je voeten in de bladeren
- opwarmen met warme chocomelk
- mijn wollekes weer uit de kast halen
- genieten van de zon op je snoet

Shampoobars: helaas geen succes

Wat minder plastiek, een legere badkamer, minder vervuiling en proper haar, dat leek me vorig jaar wel een goed idee. Ik was het ook beu dat mijn haar zo snel vet werd. Dus enter de shampoo bar. Ik startte met het advies van annelyse maar mijn haar voelde als stro dus dat was geen succes. Ik schakelde over naar Jumping Juniper van Lush. Mijn haar werd er wel vrij proper van maar het werd naar mijn gevoel toch te snel weer vet en het voelde toch wat vreemd aan, alsof het niet goed kon ademen. 

Ik wilde het toch nog niet opgeven. Over Lamazuna las ik ook goede dingen, dus haalde ik die in de verpakkingsvrije winkel. Hier was ik echt niet tevreden van. Ik moest het altijd 3 keer wassen om het gevoel te hebben dat het iets of wat proper was, en dat is niet bijster eco. Mijn haar voelde ook heel raar aan en het leek niet meer te drogen. Ik kon mijn haar kortom even goed niet meer wassen. Wel dik zonde want het was dure shampoo.

Maar kom, ik geef het zo snel niet op en kocht een shampoo bar in Dille en Kamille. Maar helaas vroeg mijn mama daarna een keer waarmee ik mijn haar waste want het zag er altijd zo vet uit :-(. Dus hier stopt, helaas, mijn verpakkingsvrij shampooverhaal. Ik ga terug naar klassieke shampoos, en om de dag wassen want minder blijkt hier toch echt geen zicht.

Winterwolleke

Vorige winter herontdekte ik mijn breiliefde tijdens het maken van een sjaal. Dit jaar wil ik me dus wel eens wagen aan een groter project: een trui. De handwerkwinkel in ons dorp hield toevallig een stockverkoop dus kon ik vrij voordelig wol inslaan. Mits ik nog nooit motieven breide, wilde ik me ook niet aan iets te moeilijk wagen. De breiboeken in de bib brachten dus geen soelaas, dus zocht ik maar op internet. En daar vond ik een youtubetutorial voor een eenvoudige trui. Ik kocht nog een paar rondbreinaalden en ging aan de slag. De eerste bollen vormen nu al een lijfje, aan de mouwen begin ik straks en dan toon ik jullie het resultaat.

Even van de wereld: het zwarte woud

2 weken weg van de wereld: geen sociale media, geen nieuws om te volgen, geen verplichtingen, taken,...maar wel alle tijd met mijn liefsten. Het werd een verlof vol wandelen, heuvels/bergen, vergezichten, bomen en bossen, waterpret en schnitzel. Het zwarte woud bleek een schot in de roos voor ons gezin. Kleine mus bleek een goeie stapper, een avontuurlijk pad bleek wel een noodzaak, maar wie stapt er nu graag op aangelegde wegen? En in het zwarte woud ontbrak het niet aan avontuurlijkere/steile wandelpaden. In het dorp waar we in de heetste week logeerden, was net een zalige waterspeeltuin geïnstalleerd dus ideaal voor onze speelvogel. En ook voor ons want vakantie is ook genieten van een boek op een bankt. Kortom: we zijn weer helemaal opgeladen! 

Tuinliefde

De zon straalt en het is heerlijk zomers vandaag. Dus roept hier de tuin om buiten te komen. Heerlijke frambozen snoepen, de verrassing van het bloemenzaad dat langzaam groeit en bloeit, de zonnebloemen zien groeien, mijn lief die elke paar dagen in de boom klimt om naar de babyduif te kijken en kleine mus die geniet van spelen in de hangmat. De zomerliefde is hier groot.