Coronazorgen

Mijn lief begon maandag zwaar te hoesten en zich grieperig te voelen. Woensdag liet hij zich testen. Verdict: corona. Sinds gisterenochtend zit hij dus in isolatie, op mijn dochters slaapkamer, en eet alleen in de keuken. Kleine mus en ik slapen in de ouderslaapkamer en leven en eten in de woonkamer. We hebben tussendeur dus op die manier, en met veel ontsmetten, kunnen we bij elkaar uit de buurt blijven. Kleine mus en ik werden gisteren getest en wachten op het resultaat. Kinderen -12 jaar moeten sowieso 10 dagen in quarantaine dus we zitten voorlopig nog een tijdje aan huis gekluisterd. Voor mij is het erg stresserend. Door mijn MS en extreme vermoeidheid zorgde ik nog nooit meer dan een dag voor kleine mus want mijn lijf kan dat niet aan. Nu ben ik al 3 dagen alleen met haar en ondertussen kook, kuis,... ik ook. Op adrenaline lukt me dat voorlopig wel en vandaag mocht ze zoveel tv kijken als ze wilde en smeet ik mijn te ambitieuze kookplannen wat om en ging voor een eenvoudigere versie. En morgen? Dat zien we dan wel weer. 

Postvakantiemiserie

MS, dat is voor mij meer dan de symptomen van mensen in films. Je ziet niet dat er iets mis is met mijn lijf maar voelen doe ik het eens te meer. Ik heb net 2 weken vakantie met mijn liefsten achter de rug, super fijn maar heel vermoeiend. Ik probeerde wel rust te nemen en heb dat ook af en toe gedaan maar niet zoveel als ik normaal doe. En naar goede gewoonte ben ik vandaag, als weerslag, behoorlijk ziek. Barstende hoofdpijn, misselijk, overgeven,.. een beetje zoals de griep die door je lijf raast. Mijn loopschoenen bleven dus in de kast, vandaag zit ik buiten met een podcast en een boek en hoop dat ik morgen beter ben want dan gaan kleine mus en ik logeren bij mijn mama. 

Leven in tijden van corona (5)

Het leven kabbelt hier rustig voort. Meneer mus werkt thuis en kleine mus mag nog niet naar school maar heeft wel taken en gaat live met haar juf. Dus de dagen vullen zich met spelen, wandelen, lezen, schipperen tussen werk, een kleuter animeren, het huishouden,...

Ook deze weken brachten weer kleine gelukjes:

- Altijd samen thuis zijn doet ons als gezin eigenlijk wel goed. Nu er niet naar school gegaan wordt en ik meer bij kleine mus ben, is er een nieuw ritme en een zekere rust gekomen in ons huishouden.

- Kleine mus wilde eens graag kamperen in de tuin. Hemelvaart bracht hitte dus ploften we een klein tentje in de tuin. Mijn lief bleef bij haar slapen. Ze lag belachelijk laat in bed want het was super spannend voor haar. Zaterdagavond kroop ik mee in de tent voor een korte nacht. Het voelde echt als vakantie. Dolle pret dus en zeker voor herhaling vatbaar!

- Ook deze week deden we een nieuwe wandeling. Het eerste deel was te veel grote baan, eens tussen de velden was het een mooie tocht. Ik ontdekte dat ik vijvers en poelen heel ontspannend vind. Kikkers zoeken, kijken of er andere beestjes zitten bloemen bewonderen,... 

- Kleine mus en ik begonnen aan een shortje voor haar. Het patroon is geknipt, kleine mus streek de stof en hielp al mee met stikken. Ik ben halfweg, gok ik.

- klaprozen zien tijdens mijn wekelijks loopje

- We kregen net het fantastische nieuws dat kleine mus, ondanks het feit dat ik risicopatiënt ben, gewoon weer naar school mag. Wat zal het haar deugd doen om gewoon weer te kunnen ravotten met haar klasgenootjes :-)

- Met kleine mus gek doen op de trampoline en spelletjes spelen in de tent :-)

Maar niet alles ging even vlot:

- Deze week brengt jammer genoeg ook al dagen stekende hoofdpijn en misselijkheid.

- Wanneer gaat het nog eens regenen? Het gele gras in de tuin verontrust me toch, zo vroeg al op het jaar.

Mijn leven met MS: spannende week

Elk jaar is er hier een standaard stressweek: die tussen de MRI van mijn hersenen en het gesprek over de resultaten met de neuroloog. Ik leid namelijk aan MS (multiple sclerose) en mits ik niet alle opstoten zelf opmerk, moet ik elk jaar onder de scanner om mijn ziekte op te laten volgen door de specialist. Ik kreeg mijn diagnose 4,5 jaar geleden (daar ooit nog eens een uitgebreid verslag over), deed kort na elkaar een aantal opstoten die mijn evenwicht beschadigde (alleen bij yoga en rondjes draaien heb ik daar last van), een permanente tinnitus en een  extreme vermoeidheid die mijn leven heel erg beperkt. Maar de laatste 4 jaar is alles ongeveer stabiel, en dat is echt heel belangrijk bij een chronische degeneratieve ziekte (beter wordt het niet, slechter waarschijnlijk wel, alleen moeten we proberen, met medicatie, veel rust en voldoende beweging, om die evolutie zo traag mogelijk te houden.) Morgenochtend zal ik dus weer een paar uur peentjes zweten, en hopelijk valt er niks te melden.