Coronazorgen

Mijn lief begon maandag zwaar te hoesten en zich grieperig te voelen. Woensdag liet hij zich testen. Verdict: corona. Sinds gisterenochtend zit hij dus in isolatie, op mijn dochters slaapkamer, en eet alleen in de keuken. Kleine mus en ik slapen in de ouderslaapkamer en leven en eten in de woonkamer. We hebben tussendeur dus op die manier, en met veel ontsmetten, kunnen we bij elkaar uit de buurt blijven. Kleine mus en ik werden gisteren getest en wachten op het resultaat. Kinderen -12 jaar moeten sowieso 10 dagen in quarantaine dus we zitten voorlopig nog een tijdje aan huis gekluisterd. Voor mij is het erg stresserend. Door mijn MS en extreme vermoeidheid zorgde ik nog nooit meer dan een dag voor kleine mus want mijn lijf kan dat niet aan. Nu ben ik al 3 dagen alleen met haar en ondertussen kook, kuis,... ik ook. Op adrenaline lukt me dat voorlopig wel en vandaag mocht ze zoveel tv kijken als ze wilde en smeet ik mijn te ambitieuze kookplannen wat om en ging voor een eenvoudigere versie. En morgen? Dat zien we dan wel weer. 

Spannende dingen in tijden van corona

Kleine mus heeft, ondanks poetsen en flossen, veel gaatjes in haar tanden. Het eerste gaatje vullen veroorzaakte hier een trauma (de tandarts deed het zonder verdoving, geen succes bij onze meid). 

Om nog meer miserie te voorkomen, besliste een gespecialiseerde kindertandarts om de rest onder narcose te vullen zodat ze hopelijk uit haar angst kan groeien. Dus startten we woensdag met een overleg met de anesthesist maar een coronatest, dat was toch noodzakelijk. Dus zaterdag passeerden we, succesvol, langs het testcentrum van UZ Gent. De test was negatief dus mochten we vandaag langs de dagkliniek. Met een zak vol bezigheden, voor het geval we lang moesten wachten, trokken we naar het ziekenhuis. Kleine mus moest nuchter zijn maar maakte daar weinig spel van. We kochten een leuk tijdschrift en hielden ons daar wat mee bezig tot we vrij snel richting operatiekwartier moesten. Daar wachtten we, met Farmville, tot het de beurt was aan kleine mus. Zoals verwacht had onze kleine meid het toch even lastig toen ze het masker met lachgas bovenhaalden. Ze dacht dat echt niet zitten maar gelukkig waren ze daar kordaat en efficiënt dus was ze snel onder narcose. Voor mij volgde dan 2 uur pure zenuwen, tot ze me naar de ontwaakzaal brachten. Kleine mus was nog in slaap maar werd al snel wakker. Saai vond ze het daar, mochten we nog niet naar huis? Dat klonk goed! We bleven daar nog een tijdje en mochten dan naar de kamer om iets te drinken en eten. Dat ging allemaal vlot dus tegen 16 uur mochten we weer naar huis. 7 gaatjes gevuld, 1 tand getrokken en hopelijk zijn we er nu een hele tijd vanaf en verdwijnt de tandartsangst.

Zelfzorg in tijden van corona: 30 days of morning pages

Ik ga daar niet onnozel over doen, ik vind leven in tijden van corona zwaar. Ik mis mensen en bezigheden nu alles stilligt. Ik haal wel veel voldoening uit iets simpels als afwassen en een propere vloer maar echt veel variatie zit daar natuurlijk niet in. Gelukkig hervond ik mijn plezier in naaien. Na de mondmaskers begon ik aan andere projecten: krabwantjes, een T-shirt voor mij en een rok en twee truien voor kleine mus. De stof voor T-shirts voor kleine mus ligt ook klaar, al mag ze eerst de testversie passen voor ik in de goede stof knip. Ik heb de matentabel niet gevolgd want ik vertrouw ze niet (ik zou een aantal maten groter moeten maken dan haar kledingmaat). 

Maar ik voel dat ik nood heb aan meer vrije ruimte in mijn hoofd. Wat meer lichtheid zou me deugd doen. En dus voel ik dat het tijd is om eens iets te ondernemen, iets voor mezelf. De cursus 30 Days of morning pages bij The artist's way online bleef me triggeren dus schreef ik me deze week in. Artistieke ambities heb ik niet, maar ik las er zoveel goeds over dat ik besloot niet meer te twijfelen en me er eens volledig op te smijten. Nu nog een mooi of toch handig schrift vinden, mijn lief het half uur na opstaan keukenverbod geven en gewoon beginnen schrijven en wel zien waar het me brengt. Het voelt alvast goed om eraan te beginnen.

Mondmaskerzakjes

Ik was nog op zoek naar een manier om mijn mondmaskers deftig op te bergen in mijn handtas. Enveloppen zijn na 1 keer voor de vuilbak, plastiek zakjes vind ik niet handig en niet ecologisch. Dus kroop ik vandaag achter mijn naaimachine en maakte stoffen envelopjes.

Jep, het was à l'improviste want ik had niet de juiste kleur draad en wilde dat het vooruit ging dus koos 1 steek voor stikken en surfileren. Maar ik ben content en dat is het belangrijkste.

Een triestige verjaardag

Kleine mus wordt vandaag 6 jaar. Normaal zou ik alle toeters en bellen boven halen want het is toch echt een mijlpaal: leren lezen en rekenen, naar de jeugdbeweging,... maar corona en een mama als risicopatiënt betekent dat een deftig feestje niet kan. We deden 2 minifeestjes, pépé zien we later. Het weer was ook zo mottig dat we bezoek binnen geen goed idee vonden. Dus planden we een uitstapje naar Plankendael. Helaas troffen we gisteren een hoopje miserie aan. Kleine mus dronk water en gaf over. Er zat weinig leven in, eten wilde ze niet, drinken durft ze niet meer, bang dat ze meer over moet geven. Dus belden we de huisartsenpost, om daar te horen dat ze toch een paar symptomen van covid had. Dus op kleine mus haar zesde verjaardag zit ik, op de parking, te wachten tot mijn twee lieverds terug zijn van de dokter. In plaats van een gedenkwaardige verjaardag tussen de dieren werd het mijn eerste bezoekje aan de wachtpost :-(

Nu, een paar uren later, is kleine mus een slapend hoopje miserie met een of ander virus in haar lijf. Dus komende dagen moet ze thuis uitzieken, volgende week weer gewoon school. En corona? Dat gaan we nooit weten want de test schrikte haar te hard af. Ach ja, dan maar 5 dagen huisarrest voor ons meisje, misschien haast ik me wel eens naar de bib als we door de voorraad heen zijn. (Wij kregen geen huisarrest.)

Het jaar van het wandelen

Dit jaar staat duidelijk in teken van het wandelen. Nog nooit trok ik zo vaak mijn stapschoenen aan voor een kort toertje of een lange wandeling. U moet weten dat ik vroeger wandelen echt verfoeide. Waar ik tot vorig jaar twijfelde of ik ander schoeisel wel nodig had, ben ik nu heel blij dat ik naar aanleiding van onze stapvakantie in het Zwarte Woud toch iets deftig kocht. Dit jaar denk ik dat ze me elke week minimum een keer mogen vergezellen voor een tripje bekend of onbekend terrein. Ik leerde ook de schoonheid inzien van vaak dezelfde plek bezoeken. Zo zag ik de winterse leegte overgaan in de ontluikende lente en uitbundigheid van de zomer. Mooi toch dat een moeilijke tijd (corona) me toch veel schoonheid toonde.