Wie het kleine niet eert, is het grote ni weert (2)

Deze week bracht

- een nieuwe raamtekening op het raam in de woonkamer, thema carnaval
- de eerste aanzet van lenteplannen voor de tuin.
- glinsterend gras
- een bezoekje aan mijn oma in het rusthuis. Kleine mus las haar nieuwjaarsbrief, we praatten wat bij, snoepten en keken oude foto's.
- de eerste keer sandwichen bakken. Vorige poging eindigde in slijm ipv deeg, nu ruikt de keuken heerlijk naar brood.

Wie het kleine ni eert, is het grote ni weert (wie het kleine niet eert, is het grote niet waard) zeggen ze bij mij thuis. Ik merk dat het tekort aan daglicht, het minder buiten komen en de dagen van regen op mijn gemoed werken. Daarom wil ik hier graag wat vaker stilstaan bij kleine dingen die me blij, vrolijk, verbaasd, verwonderd,... hebben.

Dit was de week van
- met mijn liefsten naar de voorstelling Operaar Poephaar van De piepkes gaan kijken.
- pannenkoeken met Lichtmis
- met mijn vader een bezoek aan de Van Eyck-expo in het MSK in Gent plannen
- tijd maken om te prutsen aan een patroon voor een blazer

Waarom online shoppen toch niet echt mijn ding is

De cadeautjestijd is hier volop bezig. Ik probeer eerder lokaal te kopen maar dit jaar lijk ik erin te slagen om altijd iets te kiezen dat hier in de buurt niet te koop is, of niet in de winkel aanwezig is. En dan komt het dus met de post of ga ik het pakje in de winkel ophalen. Maar dat loopt toch niet helemaal zoals het zou moeten. Ondanks dat ik heel de dag thuis was, kreeg ik 2 keer een mailtje dat mijn pakje elders geleverd werd omdat ik niet aanwezig was. Tot daar dus het voordeel van thuislevering, als ik nog een 30 minuten moet fietsen om aan mijn pakje te geraken. Ik onthoud voor een volgende keer dat ik beter een pakjesautomaat kies, dan durf ik tenminste terug naar de bakker ;-).  Wat ik eigenlijk nog het ergste vond is ontdekken dat mijn pakjes soms helemaal uit Duitsland kwamen, dat was echt niet de bedoeling, als ik dat had geweten dan had ik iets anders gekocht. Volgend jaar pak ik het dus anders aan. Misschien moet ik dan maar wat langer zoeken naar een goed cadeautje of iets anders kopen dan ik oorspronkelijk van plan was. Ik kocht, voor mezelf ook voor het eerst online iets van kleding, en jep: foute maat dus dat moet ook weer terug. Ik vrees dat online shoppen niet echt iets voor mij is. Zaterdag ga ik de laatste pakjes gewoon bij kleine winkeltjes halen, dan kan ik echt kiezen welke kleur ik wil i.p.v. te gokken en zo steun ik een hoop gedreven ondernemers die met heel veel passie hun vak doen. En dat voelt eigenlijk wel beter.

Mijn leven met MS: spannende week

Elk jaar is er hier een standaard stressweek: die tussen de MRI van mijn hersenen en het gesprek over de resultaten met de neuroloog. Ik leid namelijk aan MS (multiple sclerose) en mits ik niet alle opstoten zelf opmerk, moet ik elk jaar onder de scanner om mijn ziekte op te laten volgen door de specialist. Ik kreeg mijn diagnose 4,5 jaar geleden (daar ooit nog eens een uitgebreid verslag over), deed kort na elkaar een aantal opstoten die mijn evenwicht beschadigde (alleen bij yoga en rondjes draaien heb ik daar last van), een permanente tinnitus en een  extreme vermoeidheid die mijn leven heel erg beperkt. Maar de laatste 4 jaar is alles ongeveer stabiel, en dat is echt heel belangrijk bij een chronische degeneratieve ziekte (beter wordt het niet, slechter waarschijnlijk wel, alleen moeten we proberen, met medicatie, veel rust en voldoende beweging, om die evolutie zo traag mogelijk te houden.) Morgenochtend zal ik dus weer een paar uur peentjes zweten, en hopelijk valt er niks te melden. 

Gekakel in de tuin

Kleine mus wil al lang een huisdier maar ik was zelf geen huisdierenkind dus hielden we de boot lange tijd af. Maar als enig kind leek een dierenvriendje ons toch een goed idee. En toen ontdekten we dat je kippen ook handtam kan maken en toen gingen we overstag. Kleine mus werd vijf en kreeg 3 kippen. De dieren werden zorgvuldig uitgekozen door kleine mus, die ook hielp met het bouwen van een ren. Langzaamaan wennen we aan elkaar, wroeten de kippen die duidelijk een eigen karakter hebben en al een favoriete plekje in hun ren kozen. Sinds gisteren krijgen ze ook groenten en fruit. De pompoenpitten vielen niet echt in de smaak, peren is precies meer hun ding. Welkom Heidi, knikkerbaan en kippetje vos! 

Herfst

Nu de regen tegen de ruiten klettert en ik uitgeregend thuis kwam van de trip naar school voel ik dat het de tijd is van de herfst. De uren licht nemen af, de kilte trekt naar binnen en de eerste vruchten vallen van de bomen. Al ben ik een zonnekind in hart en nieren, de herfst heeft ook zijn fijne kanten:
- de bomen die verkleuren
- wandelen met je voeten in de bladeren
- opwarmen met warme chocomelk
- mijn wollekes weer uit de kast halen
- genieten van de zon op je snoet

Shampoobars: helaas geen succes

Wat minder plastiek, een legere badkamer, minder vervuiling en proper haar, dat leek me vorig jaar wel een goed idee. Ik was het ook beu dat mijn haar zo snel vet werd. Dus enter de shampoo bar. Ik startte met het advies van annelyse maar mijn haar voelde als stro dus dat was geen succes. Ik schakelde over naar Jumping Juniper van Lush. Mijn haar werd er wel vrij proper van maar het werd naar mijn gevoel toch te snel weer vet en het voelde toch wat vreemd aan, alsof het niet goed kon ademen. 

Ik wilde het toch nog niet opgeven. Over Lamazuna las ik ook goede dingen, dus haalde ik die in de verpakkingsvrije winkel. Hier was ik echt niet tevreden van. Ik moest het altijd 3 keer wassen om het gevoel te hebben dat het iets of wat proper was, en dat is niet bijster eco. Mijn haar voelde ook heel raar aan en het leek niet meer te drogen. Ik kon mijn haar kortom even goed niet meer wassen. Wel dik zonde want het was dure shampoo.

Maar kom, ik geef het zo snel niet op en kocht een shampoo bar in Dille en Kamille. Maar helaas vroeg mijn mama daarna een keer waarmee ik mijn haar waste want het zag er altijd zo vet uit :-(. Dus hier stopt, helaas, mijn verpakkingsvrij shampooverhaal. Ik ga terug naar klassieke shampoos, en om de dag wassen want minder blijkt hier toch echt geen zicht.