Een triestige verjaardag

Kleine mus wordt vandaag 6 jaar. Normaal zou ik alle toeters en bellen boven halen want het is toch echt een mijlpaal: leren lezen en rekenen, naar de jeugdbeweging,... maar corona en een mama als risicopatiënt betekent dat een deftig feestje niet kan. We deden 2 minifeestjes, pépé zien we later. Het weer was ook zo mottig dat we bezoek binnen geen goed idee vonden. Dus planden we een uitstapje naar Plankendael. Helaas troffen we gisteren een hoopje miserie aan. Kleine mus dronk water en gaf over. Er zat weinig leven in, eten wilde ze niet, drinken durft ze niet meer, bang dat ze meer over moet geven. Dus belden we de huisartsenpost, om daar te horen dat ze toch een paar symptomen van covid had. Dus op kleine mus haar zesde verjaardag zit ik, op de parking, te wachten tot mijn twee lieverds terug zijn van de dokter. In plaats van een gedenkwaardige verjaardag tussen de dieren werd het mijn eerste bezoekje aan de wachtpost :-(

Nu, een paar uren later, is kleine mus een slapend hoopje miserie met een of ander virus in haar lijf. Dus komende dagen moet ze thuis uitzieken, volgende week weer gewoon school. En corona? Dat gaan we nooit weten want de test schrikte haar te hard af. Ach ja, dan maar 5 dagen huisarrest voor ons meisje, misschien haast ik me wel eens naar de bib als we door de voorraad heen zijn. (Wij kregen geen huisarrest.)

Hallo herfst!

Eind september associeer ik met in de namiddag je jas en trui in je fietszakken proppen, t-shirts, nog even genieten van zon. Vandaag is het volop herfst: kilte, regen, wind en een jas. Ik moet er nog even aan wennen, dat de donkerte langer wordt, de natuur naar een winterslaap gaat en de sandalen weer de kast in mogen.

Dus welkom herfst en kleurrijke bossen. Binnenkort weer kastanjes rapen en ons warmen aan pompoensoep, filmmiddagen met popcorn en extra genieten van de streepjes zon. Ik ben ook benieuwd of de zaadjes die ik nog plantte uit zullen komen. Moestuinieren daar doe ik niet meer aan, maar mits onze kippen in de herfst minder lekkers vinden plantte ik zuring en veldsla. De veldsla is mogelijks al opgescharreld en opgegeten door voorgenoemde beesten, maar het is een experiment. Volgend jaar begin ik wat voeger aan de winterkost voor onze scharrelaars

Wat ik nog fijn vind aan de herfst is dat ik dan mijn warme wollekes weer aan mag trekken (ahahah warme truien :-) ), dat we de raamstickers terug boven kunnen halen zodat we tot januari vrolijke binnenramen hebben en wandelen door de afgevallen bladeren, daar kan ik ook wel van genieten.

De grijze dagen, vele te veel regen en stormen waar ik onrustig van word, die moet ik er helaas bij nemen, maar zo heeft elk seizoen zijn fijne en mindere kanten. 

Kafthorror

 Schriften kaften, ik verfoei dat taakje. Ik heb daar geen talent voor. Ik was heel tevreden toen ik in het vijfde middelbaar in een school zonder handboeken belandde. Nooit meer van dat gedoe! Maar met een kind in het eerste leerjaar is het weer zover. Angstzweet en frustratie weren wederom mijn deel, zeker nu er ook geplastificeerd moest worden. Poging 1 mislukte, ik knipte de hoekjes mis maar in de herkansing slaagde ik wel. Om de boel netjes te houden deed ik er ook nog een vrolijk papiertje rond en klaar. Hiphoi, we zijn er vanaf!

Krabwantjes

Ik naaide kleine mus krabwantjes, zodat ze 's nachts haar handen in kan smeren met handcrème en hopelijk minder last heeft van eczeem en krabben.

Het jaar van het wandelen

Dit jaar staat duidelijk in teken van het wandelen. Nog nooit trok ik zo vaak mijn stapschoenen aan voor een kort toertje of een lange wandeling. U moet weten dat ik vroeger wandelen echt verfoeide. Waar ik tot vorig jaar twijfelde of ik ander schoeisel wel nodig had, ben ik nu heel blij dat ik naar aanleiding van onze stapvakantie in het Zwarte Woud toch iets deftig kocht. Dit jaar denk ik dat ze me elke week minimum een keer mogen vergezellen voor een tripje bekend of onbekend terrein. Ik leerde ook de schoonheid inzien van vaak dezelfde plek bezoeken. Zo zag ik de winterse leegte overgaan in de ontluikende lente en uitbundigheid van de zomer. Mooi toch dat een moeilijke tijd (corona) me toch veel schoonheid toonde.

Leven in tijden van corona (7)

Dat we de lockdown langzaamaan loslaten is goed te zien in het straatbeeld. Hier zitten al volop mensen op het terras, de lichten branden weer in de winkels en ik zie weer kinderen op straat passeren op de fiets. Al zijn we nog ver van normaal, buiten komen waar andere mensen zijn geeft me stress, winkels, restaurant,... of met mensen afspreken is hier nog altijd niet aan de orde dus ons leven ziet er nog niet heel anders uit.

Tijd dus om weer iets te schrijven over de fijne dingen:

- Deze week sprong ik al twee keer op de fiets voor een wat langere fietstocht. Een kleine impressie van natuurschoon vind je hieronder, ik kwam ook nog een konijn tegen en zelfs een fazant! Dat had ik nog nooit in het echt gezien.

- Eindelijk valt er toch terug wat regen! 

- Ik hoorde in De grote vriendelijke podcast een interviewmet Charlotte Dematons over haar nieuwe boek Alfabet. Wat een madame en wat een fascinerend boek. Nu we het in huis hebben, ben ik er alleen nog enthousiaster over. Ik heb nog lang niet alles gevonden, dus dat belooft nog heel wat uurtjes leespret met kleine mus. 

De mindere kanten van de lockdown

- Ik geraak niet meer in een leesflow. Mijn stapel niet uitgelezen boeken groeit want alles wat een beetje meer concentratie vraagt, doet me afhaken. Corona doet wat met een mens, voorlopig dus geen te zware kost voor mij. Al ben ik wel begonnen in Jane Eyre, maar ik lees heb in stukjes, erg vrolijk gaat hter voorlopig niet aan toe.

Leven in tijden van corona (6)

Vorige week voelde alles anders. Kleine mus startte woensdag weer op school. Wat is ze gelukkig dat ze weer kan ravotten met leeftijdsgenoten en ze had haar juf ook echt gemist. Ze had stilaan ook echt nood aan haar kameraadjes. School begon met ballonnen, chips en ijsjes, het feest was af. Mijn hobby's liggen nog wel plat, het lief werkt ook nog thuis dus we zijn nog ver van gewoon maar ik omarm elk stapje. En de sociale ontwikkeling van kleine mus vind ik eigenlijk nog het belangrijkste. Het zijn ook haar laatste weken als kleuter, het is haar zo gegund om nog heel veel te spelen voordat er volgend jaar veel moetjes bij komen.

Wat bracht de weken nog?

- Wat meer bewegen is voor iedereen goed. Dus haalde ik in de bib Nelsons Acrobatenboek en Nelsons Ninjaboek. Dolle pret! Voorlopig is sokken gooien en afweren het populairste.

- Ik smeet me, eindelijk, op mijn uitpuilende mailbox van ongelezen berichten. Ik rateerde er toch een paar, dus deze week met schaamrood op de wangen nog wat achterstallige zaken in orde brengen.

- Door corona kan kleine mus deze zomer geen weken naar de grootouders. Dus smeten we heel de zomer om en beslisten om kleine mus dit jaar naar het speelplein te laten gaan ipv naar het Ibo. Vorig jaar was ze daar nl. niet zo enthousiast over, ze is nu ook weer wat groter en dan konden we vrijer wat weken verlof thuis inplannen.

- Morgen laten we, voor het eerst sinds de lockdown, terug iemand binnen in ons huis. De poetsvrouw start hier terug. Zonder kleine mus in huis durven het we wel te riskeren, al blijf ik uit de buurt. Ik bezin me nog over een bezigheid.

- Ik ben begonnen aan een schema voor mijn nieuwe bujo. De laatste maanden zette ik mijn agenda en to do in hetzelfde schriftje. Dat helpt al om overzicht te houden maar lijstje op losse papieren gebruik ik ook en die durven wel eens vermist geraken. Enter een bujo, benieuwd of het voor mij ook werkt.