Coronazorgen

Mijn lief begon maandag zwaar te hoesten en zich grieperig te voelen. Woensdag liet hij zich testen. Verdict: corona. Sinds gisterenochtend zit hij dus in isolatie, op mijn dochters slaapkamer, en eet alleen in de keuken. Kleine mus en ik slapen in de ouderslaapkamer en leven en eten in de woonkamer. We hebben tussendeur dus op die manier, en met veel ontsmetten, kunnen we bij elkaar uit de buurt blijven. Kleine mus en ik werden gisteren getest en wachten op het resultaat. Kinderen -12 jaar moeten sowieso 10 dagen in quarantaine dus we zitten voorlopig nog een tijdje aan huis gekluisterd. Voor mij is het erg stresserend. Door mijn MS en extreme vermoeidheid zorgde ik nog nooit meer dan een dag voor kleine mus want mijn lijf kan dat niet aan. Nu ben ik al 3 dagen alleen met haar en ondertussen kook, kuis,... ik ook. Op adrenaline lukt me dat voorlopig wel en vandaag mocht ze zoveel tv kijken als ze wilde en smeet ik mijn te ambitieuze kookplannen wat om en ging voor een eenvoudigere versie. En morgen? Dat zien we dan wel weer. 

Kippenzorgen

Een paar weken geleden werd een van onze kippen ineens heel ziek. Ze zat zielig in een hoekje, wilde niet meer eten,... We gingen met haar langs de dierenarts, waar ze medicijnen kreeg. Het leek nog niet levensbedreigend maar 2 dagen later lag onze lieve kip dood in haar hok. R.I.P. mooie Knikkerbaan. Een kip is een groepsdier dus haalden we 3 nieuwe dames om hier in onze tuin te komen wonen. We zijn nu 3 weken verder en de jonge kipjes zijn ook ziek geworden. Diaree en bloed in de stoelgang dat lijkt me echt niet goed. Ze lopen nog wel vrolijk rond maar ik maak me toch grote zorgen over die beestjes. Eerst dachten we dat het iets met stress te maken had, maar bloed is nooit een goed teken. We belden de fokker, we moesten daar maar iets komen halen want het klonk niet goed. Maar dat is best ver rijden, dus passeerden we in de dierenwinkel maar daar hebben ze geen medicijnen. Morgen gaat er dus een meststaal naar de dierenarts, in de hoop dat we de oorzaak vinden en onze kippen kunnen genezen. Ondertussen brandde ik de muren van het hok al af met een verfbrander, om de bloedluizen tegen te gaan; we gebruiken nu ook fossielmeel tegen dat ongedierte en kochten ook nog iets voor in het hok en het eten. Ik spitte het ren ook al om (al mogen ze in heel de tuin); ontsmette het hok al een paar keer en we maken het nu 2 keer per week leeg. Ik hoop echt dat de dierenarts een medicijn weet en dat de kipjes binnen een paar dagen genezen zijn en weer aan kunnen sterken.

Postvakantiemiserie

MS, dat is voor mij meer dan de symptomen van mensen in films. Je ziet niet dat er iets mis is met mijn lijf maar voelen doe ik het eens te meer. Ik heb net 2 weken vakantie met mijn liefsten achter de rug, super fijn maar heel vermoeiend. Ik probeerde wel rust te nemen en heb dat ook af en toe gedaan maar niet zoveel als ik normaal doe. En naar goede gewoonte ben ik vandaag, als weerslag, behoorlijk ziek. Barstende hoofdpijn, misselijk, overgeven,.. een beetje zoals de griep die door je lijf raast. Mijn loopschoenen bleven dus in de kast, vandaag zit ik buiten met een podcast en een boek en hoop dat ik morgen beter ben want dan gaan kleine mus en ik logeren bij mijn mama. 

De week van de retouche

Na weken patronen tekenen en testen leverde ik alles netjes in en zit het schooljaar erop. Daarom hou ik deze week 'de week van de retouche': losse naden terug vastzetten, gaatjes dichten, zakken repareren en als kers op de taart een rits in een broek vervangen. Dat laatste taakje ligt nog op me te wachten, de rest is gerepareerd. Daarna mag ik me weer smijten om de (al dan niet) begonnen projecten voor kleine mus en mezelf. 

Vakantiedromen

 Dit weekend gingen we nog eens op bezoek bij mijn vader en hadden we het over reizen. Dit jaar staat er niks bijzonders op het programma, ik heb geen zin om wegens corona ineens de grens niet meer over te mogen. Maar ik droom wel van met de nachttrein eens naar Berlijn te gaan met het gezin. Toen ik nog niet samen was met mijn lief, boekte ik een citytrip Berlijn maar die knappe man waaraan ik mijn plannen vertelde, werd een paar weken later mijn lief maar kon niet mee wegens lentefeest van zijn petekind. Dus praten we er al lang over om eens samen naar daar te reizen maar dat kwam er nog niet van. En eens met kleine mus een nachttrein nemen lijkt me wel een tof avontuur. En Parijs, dat wil ik ook graag tonen aan onze dochter. Het blijft toch een magische stad. En als we dan toch lijstjes aan het maken zijn, dan wil ik ook graag de afgewerkte Sagrada Familia zien, vorige keer was die verre van af. Wat, wanneer, hoe, dat maakt me allemaal nog niet uit, ik ben al blij dat ik er weer over mag dromen.

Uitmesten

De zolder, hier is dat een vergaarbak van alles dat we nog dachten bij te willen houden en daar dan boven stof mag verzamelen. Ik woon hier nu 9 jaar, wat betekent dat die spullen daar dus ook al zo lang staan. En mijn lief woont hier al langer, dus ook zijn spullen staan daar vergeten te worden. Dus was het toch eens tijd om al die spullen te triëren. Wat je niet gemist hebt, heb je meestal niet meer nodig. En die dubbele huisraad, die is ondertussen ook te stoffig of oud geworden om nog bij te houden. Dus mestte ik de laatste dagen een hoop dozen uit. Het meeste mocht gewoon naar het containerpark want ook plastiek,... vergaat na een aantal jaren. Of we kregen het derdehands en dat kan echt niet nog een rondje mee. Een paar spullen kunnen nog wel een tweede leven krijgen, zeker als ik eens aan de boekenkast begin. Die jeugdboeken die ik vandaag herontdekte, die mogen wel nog blijven. Ik las er al een paar met kleine mus, ze blijven leuk. Ik hoop wel van een deel van mijn boeken voor volwassenen afstand te kunnen doen, het voelt toch te hard als huisvulling. En ik ben niet echt een herlezer dus ze staan echt gewoon te verstoffen boven en daar heeft niemand wat aan.  Al merk ik dat ik dat gewoon moeilijk vind, ik heb nogal een sentimentele band met mijn boeken. Tussen alle spullen verzamelde ik wel al minstens 1 grote doos met herinneringen waar ik nog geen afstand van kan doen en dat vind ik dik ok. Binnen 10 jaar bekijk ik die dan wel nog eens, herinneringen ophalen al lang verloren tijden is altijd fijn.

Zon zon zon!

Ahahah, ik zit hier op ons terras met de krant en een koffie te genieten van de zon die op mijn rug schijnt. Zalig, na al die regendagen.