Het jaar van het wandelen

Dit jaar staat duidelijk in teken van het wandelen. Nog nooit trok ik zo vaak mijn stapschoenen aan voor een kort toertje of een lange wandeling. U moet weten dat ik vroeger wandelen echt verfoeide. Waar ik tot vorig jaar twijfelde of ik ander schoeisel wel nodig had, ben ik nu heel blij dat ik naar aanleiding van onze stapvakantie in het Zwarte Woud toch iets deftig kocht. Dit jaar denk ik dat ze me elke week minimum een keer mogen vergezellen voor een tripje bekend of onbekend terrein. Ik leerde ook de schoonheid inzien van vaak dezelfde plek bezoeken. Zo zag ik de winterse leegte overgaan in de ontluikende lente en uitbundigheid van de zomer. Mooi toch dat een moeilijke tijd (corona) me toch veel schoonheid toonde.

Leven in tijden van corona (7)

Dat we de lockdown langzaamaan loslaten is goed te zien in het straatbeeld. Hier zitten al volop mensen op het terras, de lichten branden weer in de winkels en ik zie weer kinderen op straat passeren op de fiets. Al zijn we nog ver van normaal, buiten komen waar andere mensen zijn geeft me stress, winkels, restaurant,... of met mensen afspreken is hier nog altijd niet aan de orde dus ons leven ziet er nog niet heel anders uit.

Tijd dus om weer iets te schrijven over de fijne dingen:

- Deze week sprong ik al twee keer op de fiets voor een wat langere fietstocht. Een kleine impressie van natuurschoon vind je hieronder, ik kwam ook nog een konijn tegen en zelfs een fazant! Dat had ik nog nooit in het echt gezien.

- Eindelijk valt er toch terug wat regen! 

- Ik hoorde in De grote vriendelijke podcast een interviewmet Charlotte Dematons over haar nieuwe boek Alfabet. Wat een madame en wat een fascinerend boek. Nu we het in huis hebben, ben ik er alleen nog enthousiaster over. Ik heb nog lang niet alles gevonden, dus dat belooft nog heel wat uurtjes leespret met kleine mus. 

De mindere kanten van de lockdown

- Ik geraak niet meer in een leesflow. Mijn stapel niet uitgelezen boeken groeit want alles wat een beetje meer concentratie vraagt, doet me afhaken. Corona doet wat met een mens, voorlopig dus geen te zware kost voor mij. Al ben ik wel begonnen in Jane Eyre, maar ik lees heb in stukjes, erg vrolijk gaat hter voorlopig niet aan toe.

Leven in tijden van corona (6)

Vorige week voelde alles anders. Kleine mus startte woensdag weer op school. Wat is ze gelukkig dat ze weer kan ravotten met leeftijdsgenoten en ze had haar juf ook echt gemist. Ze had stilaan ook echt nood aan haar kameraadjes. School begon met ballonnen, chips en ijsjes, het feest was af. Mijn hobby's liggen nog wel plat, het lief werkt ook nog thuis dus we zijn nog ver van gewoon maar ik omarm elk stapje. En de sociale ontwikkeling van kleine mus vind ik eigenlijk nog het belangrijkste. Het zijn ook haar laatste weken als kleuter, het is haar zo gegund om nog heel veel te spelen voordat er volgend jaar veel moetjes bij komen.

Wat bracht de weken nog?

- Wat meer bewegen is voor iedereen goed. Dus haalde ik in de bib Nelsons Acrobatenboek en Nelsons Ninjaboek. Dolle pret! Voorlopig is sokken gooien en afweren het populairste.

- Ik smeet me, eindelijk, op mijn uitpuilende mailbox van ongelezen berichten. Ik rateerde er toch een paar, dus deze week met schaamrood op de wangen nog wat achterstallige zaken in orde brengen.

- Door corona kan kleine mus deze zomer geen weken naar de grootouders. Dus smeten we heel de zomer om en beslisten om kleine mus dit jaar naar het speelplein te laten gaan ipv naar het Ibo. Vorig jaar was ze daar nl. niet zo enthousiast over, ze is nu ook weer wat groter en dan konden we vrijer wat weken verlof thuis inplannen.

- Morgen laten we, voor het eerst sinds de lockdown, terug iemand binnen in ons huis. De poetsvrouw start hier terug. Zonder kleine mus in huis durven het we wel te riskeren, al blijf ik uit de buurt. Ik bezin me nog over een bezigheid.

- Ik ben begonnen aan een schema voor mijn nieuwe bujo. De laatste maanden zette ik mijn agenda en to do in hetzelfde schriftje. Dat helpt al om overzicht te houden maar lijstje op losse papieren gebruik ik ook en die durven wel eens vermist geraken. Enter een bujo, benieuwd of het voor mij ook werkt.

Leven in tijden van corona (5)

Het leven kabbelt hier rustig voort. Meneer mus werkt thuis en kleine mus mag nog niet naar school maar heeft wel taken en gaat live met haar juf. Dus de dagen vullen zich met spelen, wandelen, lezen, schipperen tussen werk, een kleuter animeren, het huishouden,...

Ook deze weken brachten weer kleine gelukjes:

- Altijd samen thuis zijn doet ons als gezin eigenlijk wel goed. Nu er niet naar school gegaan wordt en ik meer bij kleine mus ben, is er een nieuw ritme en een zekere rust gekomen in ons huishouden.

- Kleine mus wilde eens graag kamperen in de tuin. Hemelvaart bracht hitte dus ploften we een klein tentje in de tuin. Mijn lief bleef bij haar slapen. Ze lag belachelijk laat in bed want het was super spannend voor haar. Zaterdagavond kroop ik mee in de tent voor een korte nacht. Het voelde echt als vakantie. Dolle pret dus en zeker voor herhaling vatbaar!

- Ook deze week deden we een nieuwe wandeling. Het eerste deel was te veel grote baan, eens tussen de velden was het een mooie tocht. Ik ontdekte dat ik vijvers en poelen heel ontspannend vind. Kikkers zoeken, kijken of er andere beestjes zitten bloemen bewonderen,... 

- Kleine mus en ik begonnen aan een shortje voor haar. Het patroon is geknipt, kleine mus streek de stof en hielp al mee met stikken. Ik ben halfweg, gok ik.

- klaprozen zien tijdens mijn wekelijks loopje

- We kregen net het fantastische nieuws dat kleine mus, ondanks het feit dat ik risicopatiënt ben, gewoon weer naar school mag. Wat zal het haar deugd doen om gewoon weer te kunnen ravotten met haar klasgenootjes :-)

- Met kleine mus gek doen op de trampoline en spelletjes spelen in de tent :-)

Maar niet alles ging even vlot:

- Deze week brengt jammer genoeg ook al dagen stekende hoofdpijn en misselijkheid.

- Wanneer gaat het nog eens regenen? Het gele gras in de tuin verontrust me toch, zo vroeg al op het jaar.

Leven in tijden van corona (4)

Voorlopig blijven we in onze bubbel.

Wat er fijn was laatste tijd:

- Kleine mus vond tijdens een wandeling een klein vriendje: een lieveheersbeestje. Die kreeg de rest van de wandeling een lift op haar handen. 

- De juf van kleine mus organiseert via videoconferentie schoolwerk, in kleine groepjes. Ik heb alle bewondering voor de noeste arbeid van haar juf en het is zalig om kleine mus eens bezig te zien in een schoolcontext. Vorige week hoorde ik haar tot in de tuin tateren en gieren van het lachen.

- We zetten op onze slaapkamer een tafeltje en een stoel zodat ook ik hier een plekje heb om me op iets te concentreren of me gewoon even in alle rust af te zonderen. Benieuwd of kleine mus mijn bureau inpalmt voor schoolwerk of spelen....

- Na veel twijfelen bestelde ik voor mij toch wat kleren online. Normaal riskeer ik het niet om voor mezelf iets te kopen dat ik nog niet paste maar ik waag het er een keertje op. In winkelstraten gaan aanschuiven lijkt me in deze tijden geen wijze beslissing.

- Het geluk zit soms is kleine dingen, zoals terug in je jeansbroek passen :-)

Helaas zijn sommige dingen wat minder:

- Ontdekken dat vermoeidheid mij een boos mens maakt vond ik niet zo leuk.

- Woensdag is hier al 2 weken autodag. Vreemd dat er af en toe toch nog iets in de agenda belandt dat niet meer kan wachten. 

- Vakantie, zit dat er deze zomer in? Niemand die het weet. Langs de ene kant lijkt het me wel ok om een keertje thuis te blijven, langs de andere kant heb ik wel zin om te dromen van plekken om naartoe te gaan. Voorlopig houd ik het bij een lijstje bij elkaar dromen van dag- en weekendtripjes voor wanneer dit allemaal gepasseerd is.

- De frequentie van de leesclub wordt verminderd, naar 3 boeken per jaar. Ik vind het erg jammer maar toch fijn dat we er niet volledig mee ophouden.

Leven in tijden van corona (3)

De coronaperikelen zorgen voor een terugkerende rubriek hier op mijn blog. Ik hoop dat ik dit snel af kan sluiten maar voorlopig lijkt het daar nog niet op. Dus hierbij deel 3 van mijn klein geluk, en soms ook gepieker, in tijden van corona.

De fijne dingen in het leven:

- Wat leven in de tuin bevalt ons wel. De kippen kregen een ren, maar algauw beslisten we dat ze in de winter overal mochten scharrelen. En nu lijkt het ons zo zielig om die beesten terug op te sluiten, het meeste lekkers groeit namelijk naast de ren. En nu ze een zandbadje maakten naast het terras, is het extra gezellig.
- Een van onze kippen was 's ochtends vermist. We zochten de tuin af, ook onder de struiken, maar ze was nergens te vinden. Ik werd al bezorgd, want de kip is al een tijdje wat ziekjes. Maar 's avonds zat ze plots weer in haar hok. Wat een opluchting! De volgende dag had een andere kip zich verstopt, maat nu weten we dat ze gewoon weer tevoorschijn komt.

- We ontdekten een natuurgebied in ons dorp waar we nog nooit van gehoord hadden. We zagen kamsalamanders en kikkers in de poelen, voelden de druppels van de tegen, hoorden de vogels fluiten,...Ik hoop dat we in de zomer daar kunnen/mogen gaan picknicken.

- Moederdag is altijd fijn. Kleine mus knutselde een mooi cadeautje, er waren veel knuffels, sandwiches en koffiekoeken.

Wat er toch wat minder was:

- Monsmaskers naaien om jezelf en anderen te beschermen, het is heel bevreemdend. 
- Hoeveel werk zijn de mondmaskers volgens het patroon van de FOD? Ik naaide er nu een dertigtal, het is genoeg geweest. Met een kleuter om te animeren overdag valt het niet te combineren.
- De blok zeep in de keuken verving ik terug door een pompje handzeep mits dit hygiënischer en veiliger is tegen corona. Het was met pijn in het hart maar plastiekvrij past niet bij deze pandemie.

- De toestemming om meer mensen te mogen zien, leidde hier toch tot een paar slapeloze nachten. Want mijn familie werkt in de zorg/als begrafenisondernemer/heeft co-ouderschap, dus mits die veel mensen zien, vielen die al af. We overwogen om te bubbelen met een vriendinnetje van kleine mus, maar vijfjarigen die niet samen mogen spelen, dat leek ons voor niemand aangenaam. Dus spraken we met de ouders van meneer mus af, van ver en veilig, wat gelukkig met het droge weer wel lukt.

Leven in tijden van corona (2)

De weken in corona lock down lijken stilaan in elkaar over te vloeien. Ik weet nog, ongeveer, welke dag van de week het is maar om te weten de hoeveelste het is moet ik op een kalender kijken. Het is een heel ontregelende periode, vind ik, maar ook nu omarm ik mijn geluk:

- Kleine mus genoot, na die ene dag regen, van de plassenwandeling: laarzen, regenjas en regenbroek aan en zo hard mogen springen als ze wilde :-)
- We hielden een zoommeeting met de les patroontekenen :-) Even checken hoe het met iedereen gaat deed deugd. Vandaag viel er een stuk cursus in de digitale brievenbus, en ik maak ook werk van vragen over mouwmanchetten want ik zit vast.
- De midweek verlof van de paasvakantie werd verzet naar de herfstvakantie, iets fijns om naar uit te kijken. Hopelijk mogen we dan gewoon weer onbezorgd ravotten.
- Mijn metekind verjaarde en helaas kan ik dat niet met haar vieren. Jarig zijn op je 6 is super belangrijk dus stuurde ik haar cadeautje op met de post.
- Ik kreeg een tijdje terug een tekenboek van een vriendin, maar om de een of andere reden bleef hij in de kast staan. Ik tekende, in les 1 mijn eerste kopjes en ik kijk al uit naar meer!
- Kleine mus wilde graag mee gaan lopen, dus trokken we allebei loopschoenen aan voor een rondje langs de velden.
- De bbq werd, voor het eerst sinds lang, nog eens boven gehaald. Mmmmmm
- Ik liep vandaag een half uur aan een stuk, 4,59 km, en ik ben heel trots op mezelf!

Observaties tijdens de coronaperiode:
- Ik heb in jaren niet zo weinig gelezen. Ik kan me precies niet focussen op een iets diepgaander verhaal. Ik hou het maar even bij ontspannende boeken.
- Hoe langer de crisis duurt, hoe lastiger ik het vind om mentaal rust te vinden. Periodes tussen veiligheidsraden door dwarrelt het stof neer en lijk ik mijn draai weer te vinden. Maar bij aankondigingen van veranderingen steekt de storm in mezelf weer op en is het hek weer van de dam. Een onduidelijke risicogroep zijn is lastig omdat duidelijke info ontbreekt. Gelukkig moet ik binnen 1,5 week op controle bij de neuroloog en hopelijk krijg ik daar wat meer zicht op mijn toestand. Want nu ben ik streng, ga ik enkel naar plekken waar bijna niemand komt maar ik weet niet of dat wel nodig is.